درس چهل و هشتم: صفت مشبهه و اسم مبالغه

۱- توضیحی برای معنای ثبوت:

در العین می گوید‌: رجل عطشان … و هو عاطش غداً. ثبوت در مقابل حدوث است. حدوث یعنی در زمانی مشخص تحقق می یابد اما ثبوت یعنی زمان در آن ملحوظ نیست ولو مثل عطشان، همیشگی نباشد و استمرار نداشته باشد. در حدوث، از رخ دادن و اتفاق افتادن خبر می‌دهیم اما در ثبوت، از یک امر موجود و محقّق بدون لحاظ مبدأ زمانی آن، سخن می‌گوییم

🔸 🔸🔸 🔸🔸 🔸🔸 🔸

۲- رجوع شود به فایل تفاوت اسم فاعل و صفت مشبهه.

🔸 🔸🔸 🔸🔸 🔸🔸 🔸

۳- درباره استعمال وزن فاعل برای اوصاف به عنوان اسم فاعل ر.ک: خاتمه مصباح المنیر ج۲ ص۶۸۹

🔸 🔸🔸 🔸🔸 🔸🔸 🔸

۴- این سوال نیاز به تحقیق دارد که آیا می توان گفت که در ثلاثی مزید، وزن اسم فاعل، هر جا وزن دال بر کار بود، اسم فاعل است و هرجا دال بر حالت بود، صفت مشبهه است؟

🔸 🔸🔸 🔸🔸 🔸🔸 🔸

۵- آیا صفت مشبهه به معنای فاعل است و هیچ صفت مشبهه به معنای مفعول نداریم؟ از برخی حرف‌های سامرایی در وزن فعیل به معنای مفعول و … احتمال صفت مشبهه بودن آنها می رود.

🔸 🔸🔸 🔸🔸 🔸🔸 🔸

۶- به نظر می‌رسد که گاهی در اسم مبالغه، به جای کمّیّت، کیفیّت زیاد باعث مبالغه می‌شود مثلا درباره القَرّاء گفته شده: الحسن القراءه- در توقیع حضرت حجت عجل الله تعالی فرجه الشریف نیز آمده: مَنْ يَدَّعِي الْمُشَاهَدَةَ قَبْلَ خُرُوجِ السُّفْيَانِيِّ وَ الصَّيْحَةِ فَهُوَ كَذَّابٌ‏ مُفْتَر

2 دیدگاه در ”درس چهل و هشتم: صفت مشبهه و اسم مبالغه

  1. با سلام در مورد این مطلب که اسم مفعول هم بتوان معنای ثبوتی دهد و صفت مشبهه باشد ، باید تأمل بیشتر شود چراکه بین معنای ثبوتی و لازم بودن کلمه ملازمه هست یعنی کلمه‌ای که دلالت بر حالتی ثبوتی بکند نمی‌تواند متعدی باشد بنابراین نمی‌تواند اسم مفعول صفت مشبهه باشد زیرا اسم مفعول از فعل مجهول ساخته می شود و نایب فاعل در فعل مجهول همان مفعول در فعل متعدی است درحالی که در معنای ثبوت مفعولی مطرح نیست و از فعل متعدی و لازم ساخته میشود است ، بله مگر در جایی که همانطور که در درس فعل معلوم و مجهول گفته شد فعلی ظاهرش مجهول است اما معنای فعل معلوم می دهد مثل حُمّ : تب کرد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *